همسایه

روی ماه خداوند را ببوس...

همسایه — Mon, 07 May 2012 15:17:34 GMT

او:

« توی یکی از همین خونه ها،همین نزدیکی ها،دل یکی آتیش گرفته. از روی بوم هم که نیگا کنین میبینین که از توی پنجره یکی از همین خونه ها؛ آتیش میریزه بیرون. دل یکی آتیش گرفته...
تو اومدی اما کمی دیر.از ته یه خیابون دراز. مث یه سایه نگرانی. کمی دیر اومدی اما حسابی تجلی کردی و دل یکی رو حسابی آتیش زدی.به من میگن چیزی نگو. نباید هم بگم. اما دل یکی داره آتیش میگیره. دل یکی اینجا داره خاکستر میشه.

کمی دیر اومدی اما یه راست رفتی سروقت دل یکی و دست کردی تو سینه ش و دلش رو آوردی بیرون و انداختی تو آتیش و بعد گذاشتیش سر جاش. اما اون دل آتیش گرفته بود؛ سوخته بود؛ جزغاله شده بود... واسه همینه که دل یکی آتیش گرفته و داره خاکستر میشه.یکی داره تو چشات غرق میشه...یکی لای شیارای انگشتات داره گم میشه...یکی داره گُر میگیره. دل یکی آتیش گرفته.یه نفر یه چیکه آب بریزه رو دلش. شاید خنک شه... میون این همه خونه که خفه خون گرفتن؛ یه خونه هست که دل یکی داره توش خاکستر میشه...
یکی اینجا سردشه.یکی همه ش شده زمستون.یکی بغض گیر کرده تو گلوش. و داره خفه میشه.

وقتی حرف می زدی یکی نه به چیزهایی که می گفتی ، که به صدات، به محض صدات گوش میداد.یکی محو شده بود تو صدات... »

من:

به خاطر همین بود که میگفتی تو اصلا به حرفهای من گوش نمیدی... راست می گفتی...من اصلا صداتو نمیشنیدم... وقتی حرف می زدی من می مردم... من زنده میشدم...

من: تو سحر نمی دانستی... تو فقط روحت را که بزرگ بود و سنگین بود گستراندی. تو سحر نمی دانستی.گفتم زمستان شده ام و تو دلت به حال دلم سوخت، پس روحت را که بزرگ بود و سنگین بود مثل چادری روی من کشیدی و ذکر عشق خواندی تا من سوختم....گفتی « دوستت دارم» و من دیگر نفس نکشیدم و روح من از تپش ایستاد...

حالا 33 ماه و 18 روز است که روح من نفس نمی کشد...بس که زنده است...

گفته بودی که سحر نمی دانی...

گفته بودی که تنها پیغام آورده ای...

خودم دورت بگردم نازنینم...

او:

« وقتی خداوند در معصومیت کودکان مثل برف زمستانی می درخشد تو کجایی یونس؟ واقعا تو کجایی؟ شاید خداوند را در هیچ جای دیگر هستی مثل معصومیت کودکی خودش را این گونه آشکار نکرده باشد.من گاهی از شدت وضوح خداوند در کودکان پر از هراس می شوم و دل ام شروع می کند به تپیدن.دلم آن قدر بلند بلند می تپد که بهت زده می دوم تا از لای انگشتان کودکان خداوند را برگیرم.... »

+ خیلی وقت بود کتابی روحم را توی مشت هایش نگرفته بود ... خیلی وقت بود... دلم از لای انگشتهایت چکید آقا مصطفی مستور...

سنگ ، کاغذ، « قیچی»!

همسایه — Mon, 30 Apr 2012 08:23:52 GMT

گاهی اوقات اتفاق هایی در زندگی می افته که در مقابل هجوم ِعظمتش، فقط میتونی بگی : یا حضرت عباس!

گاهی اوقات یه اتفاقی یه روزی ، یه جایی از زندگی انسان می افته و اون قدر اون اتفاق کابوس وار وهولناکه که با خودت عهد میکنی نذاری هیچ وقت ، هیچ کجای زندگیت همچین چیزی دوباره پیش بیاد... اما یه روز، بعد خیلی سال چشم باز می کنی و می بینی... یا خدا! دوباره داره تکرار میشه که!

نمی دونم تا حالا شده خوابی ببینید و کابوس باشه ولی وقتی بیدار میشید...یک عالمه از اتفاق های نهفته روح و روانتون رو در اون کابوس ببینید و به روح فروید رحمت بفرستید که نظریه اش یادتون میاره که این استعاره و کنایه های توی اون کابوس... بخشی از روان پنهان مونده شماست... اون چیزهایی که سرکوبش می کنیم و لی حقیقت همون هاست!

خدایا! شکرت! نه فقط به خاطر رویاهام...به خاطر دست یافتنی هام! بلکه به خاطر کابوس دیشب...به خاطر هولناکی چیزهایی که امروز به یادم اومد...خدایا شکرت که باز لب یه پرتگاه دیگه دستمو گرفتی...

خدایا شکرت...

+لطفا ازم نپرسید که چی بود و چی شد... همین قدر که به خیر گذشت...همین قدر که به یادم اومد...

خدا را شکر...

حال خوش شبانه...

همسایه — Fri, 06 Apr 2012 19:26:04 GMT

گر مرده من به پیش او بردی

یادت نرود قفس

حیرانی من در آب و آیینه

یادت نرود

وقتی من بلند

فریاد زدم که دوستش می دارم

یادت نرود

وقتی که کنار دست او هستم

من نیستم ، اختیار من دستم نیست

پیغمبر وحشیان عالم هستم

یادت نرود

قفس

باران دمادم

دریا

یادت نرود

در اطلس چشمهای او ویرانم

تاراجم

آوارم

مظلومی عشق و عاشقی

در فقر نجیب

یادت نرود

آهو و صفیر تیر ، تیر و زعفران پاشیده

بر جنگل برگ...

رضا براهنی

ضا براهنی

تعاملات

همسایه — Mon, 02 Apr 2012 10:48:36 GMT

تا حالا فکر کرده اید که اگر قرار بود تمام دوستان دوران مدرسه و دانشگاه و همکاران و همراهان مقاطع مختلف زندگی و محیط های مجازیتان را کنار هم داشته باشید چند نفر می شدند؟

من امروز به این مساله فکر کردم...مثل خیلی وقت های دیگر...

تایید و حذف کردن دوستی ها چه در محیط واقعی و چه در فضای مجازی اتفاقی است که تقریبا روزانه با آن سر و کار دارم... تایید می کنم و تایید می شوم...حذف می کنم و حذف میشوم! اتفاقی که بس عادی شده است...

امروز هم این اتفاق افتاد. به طعنه و شوخی به کسی گفتم که مرا حذف کن و اون هم حذف کرد.برایم آدم مهمی نبود ولی برای چند دقیقه ای ذهنم به تلاطم افتاد! که چرا؟!

در خلال پیاده روی های هر روزه به این مساله فکر کردم.که چرا ما دوستانمان و اطرافیانمان را از زندگی خود یا بهتر بگویم ازادد لیست های خود حذف می کنیم؟! اولین پاسخ عدم تعامل بود و آخرین دلیل خوش نیامدن یا نفرت!

خیلی اوقات خیلی از روابط ما به پایان می رسد تنها به این دلیل که دیگر حرفی نمانده! و سکوت جایگزین تعامل میشود... و حضور خشک و خالی و مترسک وار در ادد لیست ها نشان از پایان رابطه ها میدهد.

راستش من آدم نگه داشتم اسم ها در ادد لیست های زندگی ام نیستم وگرنه باید الان کانتکت موبایلم و ادد لیست کلوب و فیس بوکم سر به هزار ها میزد.این جور رابطه ها لطفی ندارد...مثل گل مصنوعی می ماند... رنگ و بو ندارد!

کیفیت را به کمیت ترجیح می دهم... چند دوست محدود ولی گرم و صمیمی... سرمایه اجتماعی به داشتن کلی ارتباط با کلی آدم جور و واجور نیست... به داشتن پتانسیل برای برقراری ارتباط با آدمهای متعدد است... به این که چیزی در چنته داشته باشی که هر کدامش تو را به عده ای از افراد متصل کند... ولی همان اتصال هم نیاز به ارتباط متقابل دارد وگرنه ادد لیست پر کردن...کار سختی نیست!

میخواهم این نوشته را جایی بگذارم تا دوستانم بدانند که اگر در لیستم نبودند می تواند تنها به دلیل عدم تعامل متقابل باشد نه به دلیل دوست نداشتنشان یا نفرت ازشان یا هر چیزی از این دست واژه ها و احساس ها...

+ اعتراف می کنم که در زندگی ام هرگز یک برابر یک نبوده است... درباره آدم ها... هیچ لازم نیست بگویم که بعضی از آدم ها خیلی مهم تر از آدمهای دیگرند...بعضی آدمها بودنشان وزن دارد... به این راحتی ها نمی شود حذفشان کرد... نه از زندگی و نه از هیچ ادد لیستی...

آدمهای وزن دار را با ادبیات دیگری باید نوشت...

+ پزشک ها می گویند مواقعی که عصبانی یا اندوهگین هستید نخوابید! پرخوری هم نکنید! اینها راه فرار است! و خطرناک هم هست! ( برای سلامتی جسم )

من راه جدیدی را این روزها امتحان می کنم ...پیاده روی در سکوت... نتیجه اش عالی است...

تأملات

همسایه — Mon, 02 Apr 2012 10:10:25 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

عید مبارکی:D

همسایه — Thu, 15 Mar 2012 13:30:52 GMT

خدایا سپاس..

به خاطر سالی که به " خیر" گذشت...

به خاطر سالی که " خوب" گذشت...

به خاطر آدمهای خوبی که به زندگی ام پا گذاشتند...

به خاطر آدم های خوبی که حضورشان و وجودشان و مهربانیشان در زندگی ام تثبیت شد...

به خاطر خودت...

ممنون

سال نو برای همه آنان که می شناسم و نمی شناسم... سرشار از شادمانی بادا...

تنهایی...

همسایه — Fri, 02 Mar 2012 17:08:41 GMT

دریا دریا مهربانی‌ات را می‌خواهم

نه برای دست‌هام

نه برای موهام

نه برای تنم

برای درخت‌ها

تا بهار بیاید.

و تو فکر می‌کنی

زندگی چند بار اتفاق می‌افتد؟

و تو فکر می‌کنی

یک سیب چند بار می‌افتد

تا نیوتن به سیب گاز بزند

و بفهمد

چه شیرین می‌بود

اگر می‌توانستیم

به آسمان سقوط کنیم؟

چند بار؟

راستی

دریای دست‌هات

آبی زمینی است؟

می‌دانی

سیاه هم که باشد

روشنی زندگی من است.

و تو فکر می‌کنی

من چند بار

به دامن تو می‌افتم؟

...

من فکر می‌کنم

جاذبه‌ی تو از خاک نبوده

از آسمان بوده

از سیب نبوده

از دست‌‌هات بوده

از خنده‌هات

موهات

و نگاه برهنه‌ات

که بر تنم می‌ریخت.

عباس معروفی

+من آدم عجیبی هستم... دلم لک می زند برای دوست داشتن...برای ابراز دوست داشتن...

دلم مهربانی میخواهد... نه همان قدر که دیگران به من...بیشتر من به دیگری... حتی!

دلم لک می زند برای کسی که دوست دارم چیزی بخرم...

با دست هام چیزی درست کنم برایش...

دلم لک میزند موهای کسی را به هم بریزم...

که بگویم دوستت دارم و نرنجد...

نگرخد...

دلم لک می زند برای داشتن کسی...

اینکه مهربانی اش را داشته باشم...

ایمن باشد حضورش...

ایمن باشد دلم از ماندش... مطمئن باشد...

دلم مهربانی کسی را میخواهد...که مدام به یادم بیاورد که دوستم دارد...

که بگوید می ماند...ماندنیست...

دلم مهربانی کسی را میخواهد که با به خاطر آوردن نامش دلم گرما بگیرد...

دلم دلتنگی می خواهد... دلتنگی برای کسی که دلش برای دلم تنگ میشود...

آیا این بار هم دیر میشود؟

محبوب

همسایه — Wed, 22 Feb 2012 11:50:29 GMT

امشب تمام عاشقان را دست به سر کن

یک امشبی با من بمان، با من سحر کن

بشکن سر من کاسه ها و کوزه ها را

کج کن کلاه، دستی بزن، مطرب خبر کن

گل های شمعدانی همه شکل تو هستند

رنگین کمان را بر سر زلف تو بستند

تا طاق ابروی بت من تا به تا شد

دردی کشان پیمانه هاشان را شکستند

تو میر عشقی عاشقان بسیار داری

پیغمبری، با جان عاشق کار داری...

محمد صالح علا حمدصالح علا

خداوند شبان من است...

همسایه — Thu, 16 Feb 2012 07:18:53 GMT

« عسی ان تکرهو شیئا و هو خیر لکم و عسی ان تحبو شیئا وهو شرلکم والله یعلم وانتم لا تعلمون... »

چه بسا چیزی را شما دوست ندارید و درحقیقت خیرشما در ان بوده وچه بسا چیزی را دوست دارید و در واقع برای شما شر است خداوند داناست و شما نمیدانید...

سوره بقره ایه 216

+ چند وقتی بود که غرق تاریکی بودم...غرق نا آرامی...غرق شده بودم در این روزهای پر تکرر دوار! این روزها که دل به دل ناامیدی داده بودم...جانم سیاه... روحم به هم پیچیده...

هراز چند گاهی انگار یادم می رود دل به دل غم نباید داد... که غم دسیسه شیطان است... غم گرداب ناامیدی هاست... و ناامیدی کهنه ترین کالای بساط ابلیس...

سخت گذشته این مدت...شکی نیست...اما ازین سخت تر ها را هم قبلا دیده بودم... پس... نباید این چنین می شد...این چنین خسته که من بودم...این چنین در هم شکسته!

خوبم و می دانم هر چه پیش آید من بره ی کوچک خداوند هستم... و خداوند شبان من است....

پیامبر او را در بغل گرفت.

ما یافتیم تو را, تو گمشده بودی.

خداوند گمشده ها را می یابد.وقتی گم شدیدی بایستید تا طعمه گرگ ها نشوید.چوپان خواهد آمد و شما را پیدا خواهد کرد.

روزبه فهمید که نیافته است.یافته شده است! شکار نکرده است.شکار شده است...

بگو از کجا آمدی؟ چگونه آمدی این همه راه را.ما که با تو بودیم اما تو طاقت نیاوردی و آمدی به دیار ما...

روزبه نخستین دیدارش را با رسول به یاد آورد که چگونه نتوانسته بود به عربی سخن بگوید و از شادی و شعف ابتدا به پارسی چیزهایی گفته بود و لحظه ای دور شده بود و پیامبر پرسیده بود چه کسی می داند که او چه گفت؟ یک یهودی از بنی قریفله که مدعی بود زبان پارسی می داند گفته بود: او به شما دشنام داد و رفت. و وقتی لحظه ای بعد روزبه در برابر پیامبر نشسته بود آن یهودی فکر می کرد که خشم پیامبر را نسبت به روزبه برانگیخته است ولی پیامبر با مهربانی و ملاطفت و احترام با روزبه سخن گفته بود و به روزبه خرما تعارف کرده بود و ... یهودی درمانده شده بود که چرا پیامبر بر او خشم نمی گیرد. پیامبر فرموده بود: او دشنام نداد او از حقیقت نبوت و پیامبری من پرسش کرد و ... یهودی خشمگینانه گفته بود: تو که خود پارسی می دانی چرا از من می خواهی تا ترجمه اش کنم؟ و پیامبر فرموده بود: جبرئیل سخنان او را برایم ترجمه کرد و من از جبرئیل خواستم تا به او عربی بیاموزد و از همانجا همه فهمیده بودند که موقعیت روزبه در نزد پیامبر موقعیت خاصی است...

از کتاب او سلمان شد...

+ این بار که از اتوبان ساوه به تهران می گذشتم .نخوابیدم.به جاده نگاه می کردم و به بیابان های اطراف...و به همه جا خاک...همه جا عریان...

یک روز تمام بیابان ها سبز می شوند... تمام سبزه ها گل .... آن روز می آید... نزدیک است...نزدیک است...

+ مهربانی ات جامه ایست که عریانی مرا می پوشاند...

دیالوگ

همسایه — Sun, 29 Jan 2012 10:10:35 GMT

دارم به مکالمه ای که داشتم فکر می کنم...

گاهی برای کاری نیت می کنیم و آن عمل را انجام می دهیم ... غافل از اینکه بین نیت و کار ما و پیامدها و منظره ای که از کار ما در معرض دید دیگران قرار میگیرد...چقـــــــــــــدر فاصله است…

دارم فکر می کنم که گاهی حرفی رو میزنیم ( با نیت خوب) و برداشت دیگران چقــــــــــــدر حرف ما را بد نشان میدهد... چیزی حدود 180 درجه بر عکس ...

دارم فکر می کنم چقدر خوبست که به همدیگر اجازه حرف زدن میدهیم...
دارم فکر می کنم چقدر خوبست که گاهی به به حسن نیت هام هم اعتماد می کنیم...
دارم فکر می کنم خوبست گاهی آن قدر شهامت دارم که بگویم من اشتباه کردم...من به منظره ی کارم نگاه نکرده بودم...

ببخشید!

+ من ابراز کردن حس هایت را دوست دارم...